هتل خانه سبز

ابواسماعيل هندي خودش را از آن مسافت طولاني فقط به يك بهانه به اينجا كشانده بود. پيدا كردن پيشواي هشتم. او در هند شنيده بود خدا را در سرزمين حجاز، حجت و امامي است.
اين جمله به اندازه كافي او را براي يافتن آن پيشوا بي‌طاقت كرده بود كه دشواري سفر را بپذيرد. به جستجويش پرداخت و سرانجام به هدفش رسيد. او را به خدمت پيشواي هشتم راهنمايي كردند.
سراغ پيشوا كه رفت با زبان هندي سلام كرد. پيشوا هم با زبان هندي جوابش را داد. آن وقت بود كه ابواسماعيل شك كرد و به پيشوا گفت: من در هند شنيده‌ام كه حجت خدا، از مردم سرزمين حجاز است. به دنبال او آمده بودم.
پيشوا گفت: من همان حجت خدا هستم. هر چه مي‌خواهي سؤال كن.
پيشوا اين را هم با زبان هندي گفت و ابواسماعيل دريافت كه پيشوا زبان او را مي‌داند.
موقع رفتن رو به پيشوا كرده و گفت: من عربي نمي‌دانم از خدا بخواهيد اين زبان را به من الهام كند تا بتوانم با مردم عرب صحبت كنم.
پيشوا سري تكان داد و بعد انگشتانش را بر لبان او كشيد.
ابواسماعيل وقتي مي‌رفت گفت: خداحافظ!
اين را به زبان عربي گفت.
منبع: بحارالانوار، ج 49، ص 50.